کاش دنیا ابریز گاه خانه می بود

نه با چهار سقف و یک دیوار

تنها با

انچه از خاک

پذیرای تبعیدی های تن است.

کاش دنیا نزدیکی های مگس کشی

همهی اهنگ ها را

با بی نهایت قافیه ی هم ویز ویز ،

خراب میکرد

تا با غریو کبیر مگس کشی

سرگذشت سکوت یک تک نواز را

به او ، می اموختم.

دنیا می توانست

سیگاری باشد

تا با اخرین بوسه ی من

ثروت دودین خویش

به ورشکستگی تمام کند،

و با انتحار در لکه ای آب

از ما ، نفسی تازه شاد کند.

دنیا میتواند اما

چون لقمه ای بزرگ

در گلویم گیر کند

و مانند تکه ای از آبهای لزج

در آغاز  آفرینش

از خانه ی دندان ها اخراج شود،

-چند گام دور تر

در برف

توی جوی

یخ یا خزه بسته -

سرانجام روز به سرفه ای سخت

خواهد شنید:

« همیشه صبح

خواب مرا ، می خراشانی

نسیم را ، از صورتم ، فرار میدهی

و پایان هر رویا را

در هزار توی تاریک بیداری

گم میکنی»

من

با باز گشت به همه ی ابرها

که به اسمان می بارند،

با ایستادن ،در بادهایی که ایستاده اند،

با گام در جاده ها

که پایانشان را خود میخورند،

و کبریت شدن

در غروبی که خسته است،

ساعت ها را

به دار خواهم آویخت.

در این صفحه ی متورم بهار

که از سطح محله ی قدم ها

می گذرد ،

رد پا

نیازمند ، رد پاست

که دور می رود و دور تر

یا نزدیک ، همسایه تر.

بوده باشی اگر

مثل پیشامد لکه ی سرخ

روی شکم مودب فصل

این سایه های سرد

تکثیر می شدند

پیوسته ، با همیشه.

خدای سایه های گرم

پدر چشم های اطمینان 

مادراغوش های کامل

بوده باشی اگر،

هیچ زرد شکسته ای

بهار را

از هیچ قلب ناپیوسته

جدا نمی کرد.

هیچ صفحه ای

اطوار واژه های دروغ را

در نگاه

تکرار نمی کرد. 

درد در شانه مي پيچد

درد، در بازو ؛ مي نشيند.

صداي تو، ميان صداي چرخ ها

ميان صداي برف

در شبي ، كه زنداني ست

ميان كوه تا كوه ،

 صداي تو مي بارد ؛

كه بر شيب كوچك سقف

نمي لغزي.

صداي تو ،‌انبوه ميشود

كه از ناودان ،‌نمي چكي .

صداي تو پر از صامت هاست

در مصوت هاي ساعات؛

ساعات صبح ؛ برخاسته ميان غروب .

دقيه هاي خواب

در جاده ها ي تهي از پيچ ؛

 پيچكهايي ؛‌كه از ترديد بالا ميروند

در زمستان بلند ديوارها.

پشت چشم هاي اب خورده ام

 دروغي ست براي بيداري ،

گوشه ي لب هاي سرد من

خاطره اي حقيقي چسبيده است

از صبح هايي

كه چاي تلخ ، شيرين بود در برف

در تلخابه هاي بارن زا

پشت گام هاي صدا زده ات

كه ان سوي شيشه

سرد مي شوند

صداي تو دفن ميشود

ميان باد

كه بر باد ؛ مي نشيند .

اين بار صبح و برف

چيزي كم ندارند

از شب هاي بي ماه

هردو يا هر سه ،‌از شما سه تن

همه صفحه ها را

پاك مي خواهيد.