همیشه عشق

بر در خانه می کوبید

همیشه

 برهنه پای و موی در باد

میدوم، از میان معجون حیاط:

شکوفه و برگ و برف

و سیبی، که همیشه

لهیده می ماند

و اناری

که همیشه  نیم خورده.

اما عشق ...

سراغ همسایه را می گیرد.

بر می گردم و دوباره

کنار ساعت ساکتم می نشینم

.......تنها خرده ای برگ

به پاهای برهنه ام

چسبیده است.

شنیده ام برگ های پاییزی می هراسند

از هیئت بادها ،

که خیابان  میروبند ؛

( برای مردن برف

در شیارهای کفش هایمان)

شنیده ام در دل خیابان ها

که از هراس شب ،

کور سو می زنند،

اتاق هایی ست چه زرد

و چراغ هایی، چه سرخ

و سایه هایی

که در افسانه های دور

با اتش و نگاه پوست،

گرم میشدند.

شنیده ام بهار،

رسمی کهن بود

که در خانه ی رهگذران

متروک مانده است.

این روزها که گنگ

به فصل های لال ،نگاه میکنم

به شنیده های معلق ، فکر میکنم.

۸۸۸۸

کوچه های زمستان شنیده اند

قدم های رهگذری چند تکه شد؛

تکه ای به پنجره ای خورد

تکه ای از پرده ای گرم و رام

سخت گذشت.

تکه ای شانه هایش را

به هوا انداخت.

تکه ای خندید.

تکه ای

 دست ها را

از لباس بیرون کرد

و به اتاق خیابان

عادت داد و تنبیه کرد

و تکه ای

 همراه تنگترین زاویه ها

در باریک ترین کوچه ی دنیا

همراه باد

سوت جاودان کشید.

این سو ترک ها

ان جا

پشت شيشه است

که چيز هاي ديدني

در هم و گم اند

براق و ناتمام

و شيشه ،از جنس شيشه هاست

و در اين پشت

نمي دانم کدام شکستني ست

خمار، در نگاه انکه رو به روي کسي ست.

در دام افتاده ، نمي رود

شاعر صياد

چند واژه فوت مي کند

و بر اشتياق، تعويذ مي بندد

و طلسم را ،

سرد و ملس ميکند.

خمار ،‌در نگاه ، جا به جا مي شود

شاعر پدر ،

شاعر چه ها را

نمي خواند و دور مي کند.

اب ، در نوبت شيشه هنوز است،

دهان به دهان ،‌نوشا لب نيوش.

نگاه ، به بيرون ميشود

تا اين سوي شيشه نمي داند تن هاست

تا، ان سو دو تن ها، يک تن شوند

.

و اين سو هنوز ،

‌سواد شعر من ،

 پدر نميداند و پدر نمي خواند و پدر نمي دارد

و تور صيد را

بر شيشه هاي در  نوبت سبيل و حنجره و دستور

 شمارگان

پهن نمي کند.

و شعر من هنوز

اين سوي شيشه هاي کدر بي نام است

بي تاريخ ،بي سواد ،

بي ماده هاي نگاه دارنده.

اين سوي تنهاي بي نامي  و بي سايه گي

شبانه هاي شيشه اي

همراه هيچکس، مشايعت ميشود.

سید مهرداد ضیایی