بی رنگ٬بی طعم٬بی نشانه یی
از تن سیب٬
چه نزدیک و ترش
چه دور و شور.
نه دوست ٬نه دست
نه داستان عزیز.
بر این سفره
نگاه نمی ریزد.
آبی از گوشه ی چشم
بر گوشه ی اخم
راه نمی گیرد.
هیچ لبی ٬راه لبهای تردید را
به لمس یک آری صامت
نمی بندد.
زبان سرخ
خواهش کام تلخ را
سبز نمیکند
و طعم خیال را
چشم بسته
به مزه ٬ نمی فشارد.
لب ها
لب های پراکنده٬
سرخ های روزگاری سرخ.....
اکنون..............٬آویخته.
لب ها جمع نمی شوند
در ملس بودن بوسه یی
بر تن ساعت دیدار.
ودهان ها٬
تنها برای گفتن هیچ است
که باز٬
بسته میشوند.
سیدمهردادضیایی
+ نوشته شده توسط سید مهرداد ضیایی در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 و ساعت
2:14 قبل از ظهر |
