اگر نقطه ها نبودند

جمله ها بی سر انجام

اغاز می شدند , در وهم ملاقات ـ دور از پنجره ها.

این است که شعرها

باران هارا

جنین می کنند

بی حیله ی هیچ روزنی.

و انها را خیال می کنند

بی هیچ منتی.

قدر تقطه ها را

همان باران ازاد میداند

اگر شیشه ها هنوز این فدر

حریص نباشند.